کیستی تو؟

کیستی که بی تابِ توام؟

کیستی که چنین بی تابانه می خواهمت؛ کیستی که وجودم همه خواستن است؟

کیستی که فقدانت تراش ِروح است و خاطره ات آه وحسرتی؟

کیستی که نیستی ام را رقم زدی و نیستی که هستی ِنیست شده ام را تماشا کنی؟

کیستی که رجعتت، بیقوله ای ساخته از دنیا ؟ کیستی، که این روزها همه واقعیتی را بازگو می کند؟ واقعیتی شوم،تیز، تلخ،بی حیا و برهنه! واقعیتی تلخ تلخ تلخ؛واقعیتِ تلخ ِبرهنه! واقعیتی که از کوه،کاه ساخته!

آه...کیستی که دیگر نازلبخندت فقدان ِجهان وخداست، کجایی که بشریت به شرافت و انسانیت و اصالت و محبوبیتت گواه است!

کجا شدی که دیگرهیچ نیست؟ چترعظیم پدریت را کجا گشوده ای که تگرگ نامهربانی برسرم آوارشد.خانه خالیست! مادر، مادربزرگ،گیرم که کرورکرور آدم به خانه شوند، باز هم جایت خالیست. این روزها همه کمبودم : تنهایم، بی کس می گویند یتیم! مفهومی مجرد مفهومی وحشتناک مفهوم ِ تلخ ِبرهنه! این روزها بی چاره گی را می فهمم! بی چاره گی، بی کسی، بدبختی، دلتنگی، دلتنگی را می فهمم! سخت دلتنگم دلتنگ! می گویند بی پدر...